راهنمایی کاربردی و گام به گام که به دانجن‌مسترهای (DM) تازه‌ کار کمک می کنه تا با اعتماد به‌ نفس کامل برای اولین جلسه D&D شون آماده بشن.

اجرای اولین جلسه به عنوان دی ام  می‌تونه هم خیلی هیجان‌انگیز باشه و هم کمی ترسناک و سنگین. باید همزمان نقش قصه‌گو، داور، مدیر میز بازی، و راهنمای دنیا رو به عهده بگیری.

خبر خوب اینه که لازم نیست بی‌نقص باشی! بازیکن‌ها اونجا نیستن که نقص‌هات رو پیدا کنن، اومدن که با هم خوش بگذرونن و یه ماجراجویی مشترک بسازن.

من پارسا هستم، حدود دو دهه است که پشت دی ام اسکرین میشینم و تو این راهنما گام به گام، همه چیزهایی رو که برای اجرای جلسه اولی روان، لذت‌بخش و بدون استرس نیاز داری برات توضیح می‌دم — از آماده‌سازی اولیه تا پایان جلسه — و هر گام رو طوری ساده توضیح دادم که تازه‌کارها هم راحت بتونن اجرا کنن.

گام اول: شب قبل بازی آماده شو!

• جوگیر نشو

جوگیر نشی برای اولین بازیت بشینی شیش ماه کمپین طراحی کنی، سناریو های آماده با این فکر نوشته شدن که به افراد خیلی از نکات بازی رو یاد بدن و روشون حسابی کار شده که بازی های جذابی باشن. اول سناریوهای آماده رو شروع کن تا جزئیات دانجن مستری دستت بیاد، یکم که تسلطت بیشتر شد میتونی کمپین های خودتو بسازی.

• یک سناریو ساده انتخاب کن

در اصل این مرحله رو باید زودتر از یه شب قبل آماده کرده باشی ولی اگر برنامه یهویی شده اشکال نداره. سناریوهای ساده مناسب تازه کار به زبان انگلیسی زیاده ولی معدن های گمشده فاندلور (Lost Mines of Phandelvar) یه نمونه خوبشه که بچه های کست هم زحمت کشیدن به فارسی ترجمه اش کردن. اولین قسمتش رو میتونی از اینجا، رایگان دانلود کنی.

• سناریو رو دقیق و کامل بخون

حداقل یه بار کل سناریو رو بخون. البته لازم نیست همه اش رو حفظ بشی، تمرکزت رو بزار روی شخصیت های کلیدی داستان (NPC) و یکی دو صحنه اول. اگر شخصیت هارو خوب بشناسی و بدونی هرکدوم چه رفتاری دارن و چه خواسته هایی دارن و اول داستان رو خوب شروع کنی، بقیه اش خود به خود میافته رو غلطک.

گام دوم: وسایل لازم رو فراهم کن

• سناریو

 نسخه چاپی یا دیجیتال سناریو رو دم دستتون داشته باشید. توی بازی لازمه که هی بهش مراجعه کنید. یک جاهایی از سناریو ممکنه یادتون بره و بخواید دوباره نگاه کنید یا مثلا اطلاعات مانستر ها رو برای مبارزه یا چیزای دیگه نیاز داشته باشید.

• برگه های شخصیت

از شخصیت های از پیش آماده استفاده کنید، اگر خیلی بازیکنهات گیکن، می تونن از قبل شخصیت هاشون رو خودشون بسازن بیارن. کاراکتر شیت رسمی بازی رو می تونید از اینجا دانلود کنید و پرینت کنید و با مداد پر کنید.

• ست تاس دی ان دی

بهتره هر بازیکن برای خودش یه ست داشته باشه. یه ست تاس از ۷ تا تاس تشکیل شده، چهاروجهی d4، شش وجهی d6 یا همون تاس معمولی که باهاش تخته نرد و منچ بازی می کنن، هشت وجهی d8، ده وجهی یکان d10، ده وجهی صدگان d%، دوازده وجهی d12، و مهمترین تاس بازی بیست وجهی d20. حداقل دو ست تاس می خواید یکی برای دی ام و یکی برای بازیکنها. میتونید از تاس های دیجیتال به صورت اپ روی گوشی تون هم استفاده کنید ولی توصیه نمیشه، اگر حضوری بازی می کنید سعی کنید تاس فیزیکی تهیه کنید چون به تجربه بیشتر مردم، هیجان بازی رو اضافه می کنه.

• کاغذ و مداد

به تعداد دی ام و بازیکن ها مداد داشته باشید و چند ورق کاغذ سفید چک نویس. تو طول بازی موارد زیادی لازم میشه که یادداشت کنید، مخصوصا به عنوان دی ام لازمه چیزایی مثل جون مانسترها یا بعضی اتفاقات مهم بازی یا تصمیمات بازیکنهارو برای اینکه فراموش نکنید، یادداشت بردارید. مخصوصا اگر نقشه جنگ (Battle map) ندارید، لازمه که یه قسمت های از بازی رو به صورت نقشه با کروکی برای بازیکن ها بکشید تا بهتر متوجه منظورتون بشن.

اگر راحت ترید می تونید از لپ تاپ و گوشی هم برای یادداشت برداری استفاده کنید ولی معمولا کاغذ و مداد سریع تره و باعث میشه بازی حوصله سربر نشه و روان پیش بره.

• نقشه جنگ و توکن

 این بخش به هیچ وجه ضروری نیست ولی برای بعضی از افراد که از استراتژی و تاکتیک های رزمی خوششون میاد، می تونه لذت و کیفیت بازی رو بالا ببره.

نقشه جنگ نیاز نیست حتما خیلی آنچنانی باشه، در واقع هر صفحه با خط کشی شطرنجی کارتون رو راه میندازه. برای فیگورهای ۲۸ میلیمتری که استاندارد ارتفاع فیگورهاست، خانه ها باید ۲۵ میلیمتر در ۲۵ میلیمتر باشن که تو بازی حکم یه مربع ۵ فوت در ۵ فوت رو داره. ولی اگر از فیگور استاندارد استفاده نمی کنید، می تونید کوچکتر هم در نظر بگیرید.

حتی اگر فرض کنیم نقشه جنگ ضروریه، به هیچ وجه مینی فیگورهای آنچنانی و واقع گرا ضروری نیست. شما فقط نیاز دارید برای هر بازیکن یک مهره ای داشته باشید که مخصوص خودش باشه یعنی بتونید بازیکنها رو از هم تشخیص بدید. اگر بردگیم دارید مهره های خیلی از بازی ها که رنگ های مختلف دارن یا به شکل آدمک هستند می تونید جای بازیکنها استفاده کنید. به عنوان توکن مانسترها هم هرچیزی یا هر نوع مهره ای میتونید قرار بدید. اگر مثل ما دهه شصتی ها تو محرومیت بزرگ شده باشید نخود لوبیا هم کارتون رو راه میندازه!

به عنوان بتل مپ مناطق محروم هم میتونید از صفحه شطرنج استفاده کنید، از مهره ها هم به عنوان توکن بازیکن ها و دشمن ها استفاده کنید. مثلا بازیکن ها، هر کدوم یکی از مهره های اصلی مثل فیل، اسب، رخ، وزیر و شاه سفید باشن، برای فامیلیر (Familiar)، NPC یا موجوداتی که بازیکنها بوجود آوردن هم از سربازهای سفید استفاده کنید. همینطور از سربازهای سیاه برای دشمن های عادی و از مهره های درشت سیاه برای باس (Boss) یا مانسترهای قویتر استفاده کنید. معمولا در همین حد تنوع مهره کارتون رو راه میندازه ولی حتا اگر بیشتر ازین تنوع خواستید و شطرنجتون دوطرفه بود و پشتش تخته نرد داشت میتونید از مهره های نرد هم استفاده کنید.  تنها مشکل زمین شطرنج اینه که عرض و طولش ۸ خونه اس و فقط مناسب جاهاییه که ۴۰ فوت در ۴۰ فوت باشه، توی رزم های بزرگ به دردتون نمی خوره ولی اکثر اتاق های یه دانجن معمولی رو پوشش میده و با کمی خلاقیت و قوه تخیل میتونید از بیرونش هم استفاده کنید.

گام سوم: جلسه رو قوی شروع کن

• خوش آمدگویی و تشکر

حتی اگر بازیکن ها دوست های نزدیکتون باشن، تو بازی شما مهمان هستن و باید آداب مهمان نوازی و پذیرایی رو به جا بیارید. پس، اول جلسه باروی خوش به اونها خوش آمد بگید و به همه یادآوری کنید که هدف اصلی بازی تفرج و تفریح دلپذیره، بنابراین باید حواسشون باشه که حال همدیگه رو خراب نکنن و با دانجن مستر و بازیکن های دیگه با احترام رفتار کنند. و در انتها از حضورشون ابراز خرسندی کنید و ازشون بخواید که ازین ببعد همدیگه رو با اسم شخصیت هاشون صدا بزنن تا فضای بازی و آستانه ورود به بازی برای همه مشخص باشه.

• معرفی شخصیت

همیشه یکی از مراحل اولیه تو شروع جلسه اول، اینه که از بازیکن ها بخواهید که ظاهر شخصیت شون رو توصیف کنن. حواستون باشه کسی نشینه قصه حسین کرد شبستری از بک استوری شخصیتش بگه. توی یک یا دو دقیقه فقط ظاهر شخصیت رو برای بقیه توضیح میدن، فقط چیزهایی که تو صحنه داستان برای بقیه بازیکن ها ملموس و محسوس هست. این موضوع باعث میشه بازیکن ها احساس مشارکت توی داستان داشته باشند و توی نقش شخصیتشون بیشتر فرو برن.

• توضیح نحوه بازی

خیلی خلاصه توضیح بدید که روند بازی به چه شکلیه. بازی اصولا سه فاز داره: فاز یک، نقش آفرینی؛ فاز دو، تجسس و اکتشاف؛ فاز سه، مبارزه. هر کدوم ازینها روال مخصوص به خودشون رو دارن و  معمولا به ترتیب اتفاق میافتن و سیکل بازی رو تشکیل میدن. البته گاهی بین فاز یک و دو مرز مشخصی نیست و چندبار ممکنه بین این دو فاز جابه جا بشید ولی همیشه این دوفاز قبل از فاز سوم میاد.

• یادآوری لزوم صبوری

یادشون بندازید که شما اولین دفعه است که دی ام شدید و ازینکه با صبر و بردباری باهاتون برخورد کنند ممنون هستید. اینجوری از قبل ذهنشون رو آماده کردید که توقع داشته باشند جایی از بازی اگر چیزی رو نمی دونید به قوانین یا سناریو مراجعه کنید و چند دقیقه ای ریتم بازی کند بشه.

• منبر نرو

لازم نیست همون اول کاری درباره قوانین بازی یه سخنرانی طولانی کنید وتسلطتون به جیک و پوک و جزئیات بازی رو به رخ بازیکن ها بکشید. اگر لازم دیدید قبل بازی صرفا انواع تاس رو بهشون بگید و مکانیزم اصلی بازی یعنی انداختن تاس بیست وجهی رو توضیح بدید. بقیه جزئیات رو در حین بازی و ذره ذره هرجایی که لازم شد، توضیح بدید.

گام چهارم: چرخه اصلی بازی رو حفظ کن

از این ساختار برای پیشبرد بازی استفاده کن:

• توصیف صحنه

صحنه و شرایط رو توصیف کن، به چیزهایی که بازیکن ها احساس می کنند، اشاره کن؛ یعنی چیزهایی که میبینن، میشنون، بو میکشن، یا لمس می کنن مثل برخورد با آدمها تو یه بازار شلوغ یا گزش سرمای کوهستان روی پوست صورت. بعد از توصیف صحنه همیشه بگو: «چه کار می کنید؟» تا بازیکن ها متوجه بشن که نوبت اوناس و اگر دیدید کسی مشارکت نکرد، مستقیم از یکی بخواهید که بگه شخصیتش چه کار می کنه، حتی اگر کاری نمی خواد بکنه هم اجازه بدید این رو خودش بگه.

• تصمیم بازیکنان و نتیجه گیری

با دقت به حرف های بازیکن گوش کنید، سعی کنید بازیکن ها تو حرف هم نپرن، اگر کسی خیلی اصرار داشت وسط حرف بقیه بپره، بهش بگید یکم صبر کنه بعد ازینکه بازیکن اول حرفش تموم شد و قبل ازینکه نتیجه کار بازیکن اول رو مشخص کنید، ازون یکی بخواهید که توضیح بده.

توضیح بازیکن ها درباره تصمیمات شخصیتشون یا با نقش آفرینی ساده طی یه گفتگو با شما حل میشه، یا نیاز به تاس ریختن بر اساس قوانین بازی داره. دقت کنید لازم نیست برای هرکار ساده تاس ریخته بشه، گاهی کارهایی که بازیکن میخواد انجام بده، راحته و هرکسی از پسش بر میاد، اونجا نیازی به تاس ریختن نیست. فقط برای کارهایی تاس بریزید که موفقیت یا شکست در اون عمل، بر روند بازی یا قصه تاثیرگذاره.

• روایت نتیجه

نتیجه عمل بازیکن رو به صورت روایت درون قصه ای و اونچه که در واقعیت بازی رخ میده تعریف و توصیف کنید و به صحنه بعدی برید و این مراحل قبل رو دوباره برای صحنه جدید تکرار کنید.

• قانون هر چی خفن تر، بهتر (Rule of Cool)

خلاقیت و ذوق بازیکنان رو کور نکن. اگر کسی ایده جالب و بامزه ای داشت نه نگو، یه راهی پیدا کن که بتونه انجامش بده، وقتی می پرسن فلان چیز میشه یا نه، مگر اینکه یه چیز خیلی غیرمعمول و خارج از دنیای بازی باشه، با «بله میشه» یا «میشه اما...» جواب بده، اون اما هزینه ای هست که میتونی برای کارش قرار بدی تا سو استفاده نکنه.

• ادونتیج/دیس ادونتیج (Advantage/Disadvantage)

ایده های خوب رو با ادونتیج دادن تشویق کن. اگر کسی خوب نقش آفرینی کرد رو ابیلیتی چک (Ability Check) بهش ادونتیج بده. این کار باعث میشه بازیکن ها احساس هوشمندی کنن و از بازی لذت بیشتری ببرن.

گام پنجم: ضرباهنگ بازی رو حفظ کن

یک چیز خیلی مهم تو بازی نقش آفرینی حفظ ریتم یا ضرباهنگ بازیه تا بازی برای بازیکن ها کسل کننده نشه. ضرباهنگ یعنی بین مدت زمان هایی که توی صحنه های مختلف بازی سپری میشه، تناسب وجود داشته باشه، اینطور نباشه که یک صحنه بیش از حد کش بیاد. اینا نکاتی هست که اگر رعایت کنی میتونی جلوی این اتفاق رو بگیری:

• کش نده

همیشه باید حواست به بازیکن ها و حس و حالشون باشه، توی هر کدوم از مراحل چرخه اصلی یا فازهای بازی که پیشتر گفتم نباید اجازه بدی به قدری کشدار و طولانی بشه که از حوصله افراد خارج بشه.

• گفت و گو رو تشویق کن

اجازه نده خودت یا یکی از بازیکن ها تبدیل به متکلم وحده بشید. اگر بازیکنی زیاد مشارکت نکرد مستقیم مخاطب قرارش بده و ازش سوال کن چه کار میخواد بکنه یا یک NPC رو بفرست که باهاش به نحوی تعامل کنه، مثلا تو یه بازار شلوغ میتونه سر و کله یه جیب زن پیدا بشه. ازین طریق اونهم مجبور کن که تو بازی کنش و واکنش داشته باشه.

• در جا نزن

اجازه نده بازی زیاد یه جا گیر کنه و بازیکن ها درجا بزنن. اگر دیدی بازیکن ها گیج میزنن بهشون چندتا گزینه پیشنهاد کن تا از بین اون ها انتخاب کنند. گاهی اوقات اوایل بازی حتی لازمه کمی کمک کنی و بهشون تقلب برسونی تا بازی رو یاد بگیرن، بعدش که حرفه ای تر شدن بهشون میتونی سخت بگیری.

• مدیریت مبارزه

نوبت دشمنان یا هیولاها کارهای ساده بکن. از اجرای تاکتیک های پیچیده خودداری کن. از یک یا دو قابلیت جالب دشمن ها استفاده کن و بزار نوبت ها سریع بچرخه. لازم نیست خیلی خشک با خصوصیات هیولاها برخورد کنی. اگر دیدی مبارزه تبدیل به کارهای تکراری و حوصله سر بر شده، میتونی HP هیولاها یا دشمن ها رو پایین بیاری و زودتر جنگ رو تموم کنی، یا حتی اگر دشمنات هوشمند و آگاه هستند ممکنه بعد از کشته شدن یه تعداد یا از دست دادن یه مقدار HP فرار رو برقرار ترجیح بدن.

گام ششم: چالش های دی امی رو مهار کن

• جداشدن بازیکن ها از هم

جداشدن یک یا چند بازیکن از گروه اتفاق طبیعیه که تو اکثر بازی ها میافته. مشکل این اتفاق اینه که گاهی اوقات هر کسی یک جایی میره و اطلاعات مختلفی می گیرن که لازمه اون یکی گروه یا افراد ندونن، و ازونجایی که دی ام دوتا کله نداره، باید نوبتی با هرکدوم بازی کنه که سرعت بازی رو کند می کنه و ممکنه حوصله بقیه سر بره. به هرحال چاره ای نیست و بعضی موقع، جدا شدن اعضای گروه از هم توی داستان ضروریه، تو این مواقع سعی نکنید جلوشونو بگیرید. نوبتی باهاشون بازی کنید اول یه گروه رو راه بندازید بعد اونیکی، اگر دیدید یک گروه خیلی غالب شده، یکم صحنه اونارو متوقف کنید، به اون یکی گروه بپردازید و دوباره برگردید به گروه اول. اگر خیلی مهم بود که از بازی هم دیگه خبر دار نشن ازشون بخواهید چند دقیقه ای میز بازی رو ترک کنن و جایی برن که صداتونو نشنون، ولی اگر خیلی مهم نبود سخت نگیرید صرفا ازشون بخواید که تا موقعی که تو داستان خبر دار نشدن، از اون اطلاعات استفاده نکنن و اگر خواستن اینکارو بکنن جلوشونو بگیرید.

• فراموشی

مراجعه به قوانین یا سناریو، وسط بازی کاملا طبیعیه. مخصوصا اگر تازه کار باشید بیشتر احتیاج پیدا می کنید یه چیزهایی رو چک یا دابل چک کنید. هر وقت نیاز بود بگید«چند لحظه فرصت بدید» و کارتونو انجام بدید، جای نگرانی نیست.

• بازیکن های کم حرف

اول دقت کنید که لزوما اگر کسی حرف نمی زنه تو بازی معنیش این نیست که از بازی لذت نمی بره. بعضی ها صرفا خصوصیت شخصیتی شون اینجوریه، ولی به هرحال بعضی از بازیکن ها هم هستند که منتظر میمونن تا مخاطب قرار بگیرن. اگر دیدید کسی خیلی ساکن نشسته اونرو مخاطب قرار بدید. مثلا وقتی دارن تصمیم گیری می کنن ازش بپرسید «شخصیت تو چی فکر می کنه؟»

• بازیکن های پرحرف

گاهی بعضی بازیکن ها خیلی حرف می زنن و نمی زارن به بقیه هم بازی برسه. لزوما پشت این رفتار توجه طلبی یا انگیزه های منفی نیست. بعضی آدم ها شخصیتشون جوریه که می گن پیش خودشون لابد کسی بخواد حرف بزنه می زنه و ربطی به اینکه من چیکار می کنم نداره. به هر حال، اگر دور میز بازی اگر با همچین شخصیت هایی مواجه شدید بدرفتاری نکنید، یکم به حرفشون گوش بدید و هروقت از یه حدی بیشتر شد محترمانه حرفشون رو قطع کنید و از بازیکن های دیگه پرسش کنید، تا به همه بازی برسه. یادتون باشه شما علاوه بر داستان پرداز بازی، مدیر میز بازی هم هستید و باید اتوریته داشته باشید.

گام هفتم: بازی را خوب تمام کن

• پایان بندی

درست مثل فیلم و سریال و کتاب هر جلسه ای هم یه پایانی داره که خیلی مهمه. تو سریال های خوب داستان یه دفعه رها نمیشه تو هر قسمت تا قسمت بعدی، معمولا آخر قسمت یا با یک دستاورد خیلی مهم تموم میشه یا قهرمان ها دچار چالشی میشن ولی راه حلش رو میزاره واسه جلسه بعد، به این پایان بندی اصطلاحا میگن Cliffhanger یعنی قهرمان داستان از یه صخره آویزونه وقتی داستان یک قسمت تمام میشه، و تو قسمت بعدی مشخص میشه سقوط میکنه یا نجات پیدا می کنه.

روانشناسی ذهن انسان یه جوریه که علاقه داره چیزهای ناتموم رو تموم کنه، حتا با اینکه میدونه قهرمان همیشه نجات پیدا می کنه، همین حس تعلیقی که درش بوجود میاد باعث میشه هیجان بیشتری رو تجربه کنه و برای جلسه بعدی بازی انگیزه حضور داشته باشه.

• نظرسنجی

آخر هر جلسه حتما از بازیکن ها بازخورد بگیر. بزار هرچیزی میخوان بگن و فقط گوش کن. لازم نیست با کسی جر و بحث کنی، نظرشو خوب گوش کن اگر منطقی بود ازش چیز یاد میگیری و اگر یه حرفی بر اساس نا آگاهی یا غرض ورزی بزنه میتونی نادیده بگیری. صرفا از نکات منفی نپرس. یک سوال خوب میتونه این باشه که «کجای بازی بیشتر از همه حال داد یا خوش گذشت؟». به عنوان یه تازه کار خیلی مهمه که نظرات بازیکن ها رو بشنوید و ازش برای بهتر شدن استفاده کنید.

• جلسه بعد

بعضی ها یه برنامه ثابت هفتگی یا ماهیانه برای بازی هاشون دارن ولی بعضی دیگه اینطوری نیستن و هروقت می خوان بازی کنن از قبل برنامه میزارن. اگر از این دسته دوم هستید سعی کنید همون آخر جلسه، روز و تاریخ و زمان جلسه بعدی تون رو تنظیم کنین. اینکار مخصوصا برای گیم مستر بهتره که میتونه برنامه ریزی کنه و آماده سازی های لازم رو انجام بده.

گام هشتم: بعد از بازی جمع بندی کن

هیچ دی امی کامل و جامع نیست. حتی با تجربه ترین و با استعداد ترین دی ام ها هم جلسات نه چندان عالی و با کیفیت رو تجربه می کنن بنابراین خیلی به خودتون سخت نگیرین و از کمبودها دلخور نشین و انتقاد هارو به خودتون نگیرید، در عوض سعی کنید برای جلسات بعدی روی عملکردتون کار کنید و بهتر بشید.

هر جلسه وقتی رفتید خونه و تو خلوت خودتون بودید دو یا سه تا قسمت جالب و جذاب بازی رو برای خودتون یادداشت کنید، و همینطور یک یا دوتا موضوعی که لازم میدونید بهبود بدید رو یادداشت کنید و تو هفته پیش رو سعی کنید با تحقیق یا پرس و جو از افراد با تجربه تر روش کار کنین. مطمئن باشید روی هر چیزی کار کنید و استمرار نشون بدید به مرور زمان به شدت توش خوب میشید.

اولین باری که بازی رو به عنوان دی ام اجرا می کنید قرار نیست آنچنانی و بی ایراد باشه. تمرکزتون رو بزارید رو ایجاد جوی صمیمی، جریان بازی رو حفظ کنید و با دوستاتون خوش بگذرونید. با هر جلسه بازی، اعتماد به نفستون بیشتر میشه و سبک بازیگردانی خودتون رو پیدا می کنید. شما از پسش بر میاید – ماجراجویی تون از همین الان آغاز میشه!

امیدوارم این مطلب براتون مفید بوده باشه. اگه هر سوالی داشتید میتونید زیر همین پست بپرسید. اگر هم دی ام اولی میشناسید، این مطلب رو باهاش به اشتراک بگذارید.

من کمپین و وانشات اختصاصی (آنلاین و حضوری) برگزار می کنم و همینطور گاهی برنامه هایی در حال برگزاری دارم که اگر خواستید ازینجا میتونید باهام تماس بگیرید یا تو برنامه هام ثبت نام کنید.

برچسب ها   #آموزشی #Castyourwish ##دانجنزانددرگنز ##d&d ##TTRPG ##بازی_نقش_آفرینی

منبع:   castyourwish.ir 1   1